PETITION: ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ
Πριν από 8 μήνες
Ανήκει στα Στρουθιόμορφα. Είναι λίγο πιο μικρό από το Σταβλοχελίδονο. Έχει ουρά χωρίς λευκές κηλίδες και
ουροπύγιο κοκκινωπό. Η οφθαλμική λωρίδα είναι ξανθοκαστανή ο λάρυγγας κρεμ.
Το κάτω μέρος είναι χωρίς σκοτεινή κηλίδα στο λαιμό. Αναγνωρίζεται αμέσως από
το κοκκινωπό ουροπύγιο.
Ζει σε βράχους, κοντά στη θάλασσα, σε πεδιάδες ή σε καλλιέργειες. Τρέφεται με
μικρά έντομα.
Η φωλιά του είναι φτιαγμένη με λάσπη κάτω από γέφυρες σε βράχους, κοιλότητες
ή σκεπές. Γεννάει δύο φορές, το Μάιο - Ιούλιο, 5 έως 6 αυγά.
(Νεαρά Μιλτοχελίδονα σε δοκιμαστικές πτήσεις.
Οι φωτογραφίες είναι από την περιοχή της Ραφήνας, Αττική.)
Τα Μιλτοχελίδονα είναι από τα πιο σπάνια χελιδόνια στην Ελλάδα.
ουροπύγιο κοκκινωπό. Η οφθαλμική λωρίδα είναι ξανθοκαστανή ο λάρυγγας κρεμ.
Το κάτω μέρος είναι χωρίς σκοτεινή κηλίδα στο λαιμό. Αναγνωρίζεται αμέσως από
το κοκκινωπό ουροπύγιο.
Ζει σε βράχους, κοντά στη θάλασσα, σε πεδιάδες ή σε καλλιέργειες. Τρέφεται με
μικρά έντομα.
Η φωλιά του είναι φτιαγμένη με λάσπη κάτω από γέφυρες σε βράχους, κοιλότητες
ή σκεπές. Γεννάει δύο φορές, το Μάιο - Ιούλιο, 5 έως 6 αυγά.
(Νεαρά Μιλτοχελίδονα σε δοκιμαστικές πτήσεις.
Οι φωτογραφίες είναι από την περιοχή της Ραφήνας, Αττική.)
Τα Μιλτοχελίδονα είναι από τα πιο σπάνια χελιδόνια στην Ελλάδα.
Mιά βασική μέθοδος για τη μελέτη της αποδημίας των πουλιών είναι η
δακτυλίωση. Το 1740 ο Johann Leonhard Frisch, από το Βερολίνο,
έδεσε κόκκινη κλωστή στα πόδια μερικών χελιδονιών πριν αναχωρήσουν
για τη φθινοπωρινή αποδημία τους. Ο πρώτος όμως δακτυλιωτής ήταν ο
Αμερικανός John James Audubon. Δύο από τους νεαρούς Μυγοχάφτες
που είχε δακτυλιώσει με ασημένιο σύρμα γύρισαν και τον επόμενο χρόνο.
Το 1889, ο Δανός ορνιθολόγος H.C.C. Mortensen δακτυλίωσε 164 Ψαρόνια
(Sturnus vulgaris) με δακτυλίδια από τσίγκο, που πάνω έφεραν το έτος
και την τοποθεσία της δακτυλίωσης, ενώ το 1902 επιχείρησε το ίδιο ο
Paul Bartsch, από την Ουάσιγκτον, που δακτυλίωσε με δακτυλίδια τα οποία
έγραφαν επάνω "να επιστραφεί στο Smithsonian Institution".
Ο Bartsch έλαβε δύο δακτυλίδια, το ένα απ' την Κούβα και το άλλο απ' το
Τορόντο.
Σήμερα η δακτυλίωση ("Banding" στην Αμερική και "Ringing" στην
Ευρώπη ) είναι αρκετά αναπτυγμένη σε όλες τις ηπείρους, ακόμη και στην
Ανταρκτική.
Τα πουλιά πιάνονται με ειδικά ιαπωνικά δίχτυα "Mist-nests", ή με άλλες
παγίδες, και αφού μετρηθούν όλα τα στοιχεία τους (βάρος, ράμφος, φτερούγα,
ουρά κ.ά.) δακτυλιώνονται και αφήνονται ελεύθερα. Τα δακτυλίδια είναι
φτιαγμένα από αλουμίνιο και οι διαστάσεις ποικίλλουν ανάλογα με το είδος.
Επάνω στο κάθε δακτυλίδι υπάρχει ένας αριθμός και τα αρχικά του οργανισμού
που διενεργεί τη δακτυλίωση.
Χάρη σ'αυτή τη μέθοδο μάθαμε πολλά μυστικά για τη συμπεριφορά των πουλιών:
ανακαλύφθηκαν οι διαδρομές, η ηλικία, ο χώρος αναπαραγωγής και οι κίνδυνοι
που τα απειλούν.
Η δακτυλίωση μας πληροφορεί κυρίως για δύο περιόδους της ζωής ενός πουλιού:
εκείνη κατά την οποία δακτυλιώνεται και εκείνη που ξαναπιάνεται. Η συγκέντρωση
αυτών των πληροφοριών μας δίνει στοιχεία χρήσιμα στη βιολογία, την ηθολογία
και την οικολογία, που έχουν μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον.
Σήμερα η δακτυλίωση των πουλιών είναι παγκοσμίως αναγνωρισμένη ως μια πολύ
σημαντική μέθοδος που την εφαρμόζουν σε πολλές χώρες.
Με τη δακτυλίωση:
Γνωρίσαμε τους διαδρόμους αποδημίας των αποδημητικών πουλιών
και τις πιο σημαντικές περιοχές ανάπαυσης και διατροφής.
Ανακαλύψαμε με μεγαλύτερη ακρίβεια τις περιοχές αναπαραγωγής και εκείνες
που ξεχειμωνιάζουν.
Μάθαμε τη διάρκεια των ταξιδιών και τις επιπτώσεις των κλιματολογικών συνθηκών σ' αυτά.
Ανακαλύφθηκε ποιά είδη είναι επιμέρους αποδημητικά.
Μελετήθηκε ο ρόλος τους στην αποίκιση νέων περιοχών.
Μάθαμε τη (μέση) διάρκεια ζωής των διαφόρων ειδών, την ηλικία που
ένα πουλί (ένα συγκεκριμένο είδος) είναι σε περίοδο αναπαραγωγής και
αν παραμένει ακόμα και σε προχωρημένη ηλικία.
Πληροφορηθήκαμε τις βασικές αιτίες θανάτου των διαφόρων ειδών.
Μάθαμε τη δυναμική των πληθυσμών τους (common species): την
ετήσια αριθμητική εναλλαγή, το επί τοις εκατό ποσοστό (%) των νεαρών σε
έναν πληθυσμό από εποχή σε εποχή και από χρόνο σε χρόνο.
δακτυλίωση. Το 1740 ο Johann Leonhard Frisch, από το Βερολίνο,
έδεσε κόκκινη κλωστή στα πόδια μερικών χελιδονιών πριν αναχωρήσουν
για τη φθινοπωρινή αποδημία τους. Ο πρώτος όμως δακτυλιωτής ήταν ο
Αμερικανός John James Audubon. Δύο από τους νεαρούς Μυγοχάφτες
που είχε δακτυλιώσει με ασημένιο σύρμα γύρισαν και τον επόμενο χρόνο.
Το 1889, ο Δανός ορνιθολόγος H.C.C. Mortensen δακτυλίωσε 164 Ψαρόνια
(Sturnus vulgaris) με δακτυλίδια από τσίγκο, που πάνω έφεραν το έτος
και την τοποθεσία της δακτυλίωσης, ενώ το 1902 επιχείρησε το ίδιο ο
Paul Bartsch, από την Ουάσιγκτον, που δακτυλίωσε με δακτυλίδια τα οποία
έγραφαν επάνω "να επιστραφεί στο Smithsonian Institution".
Ο Bartsch έλαβε δύο δακτυλίδια, το ένα απ' την Κούβα και το άλλο απ' το
Τορόντο.
Σήμερα η δακτυλίωση ("Banding" στην Αμερική και "Ringing" στην
Ευρώπη ) είναι αρκετά αναπτυγμένη σε όλες τις ηπείρους, ακόμη και στην
Ανταρκτική.
Τα πουλιά πιάνονται με ειδικά ιαπωνικά δίχτυα "Mist-nests", ή με άλλες
παγίδες, και αφού μετρηθούν όλα τα στοιχεία τους (βάρος, ράμφος, φτερούγα,
ουρά κ.ά.) δακτυλιώνονται και αφήνονται ελεύθερα. Τα δακτυλίδια είναι
φτιαγμένα από αλουμίνιο και οι διαστάσεις ποικίλλουν ανάλογα με το είδος.
Επάνω στο κάθε δακτυλίδι υπάρχει ένας αριθμός και τα αρχικά του οργανισμού
που διενεργεί τη δακτυλίωση.
Χάρη σ'αυτή τη μέθοδο μάθαμε πολλά μυστικά για τη συμπεριφορά των πουλιών:
ανακαλύφθηκαν οι διαδρομές, η ηλικία, ο χώρος αναπαραγωγής και οι κίνδυνοι
που τα απειλούν.
Η δακτυλίωση μας πληροφορεί κυρίως για δύο περιόδους της ζωής ενός πουλιού:
εκείνη κατά την οποία δακτυλιώνεται και εκείνη που ξαναπιάνεται. Η συγκέντρωση
αυτών των πληροφοριών μας δίνει στοιχεία χρήσιμα στη βιολογία, την ηθολογία
και την οικολογία, που έχουν μεγάλο επιστημονικό ενδιαφέρον.
Σήμερα η δακτυλίωση των πουλιών είναι παγκοσμίως αναγνωρισμένη ως μια πολύ
σημαντική μέθοδος που την εφαρμόζουν σε πολλές χώρες.
Με τη δακτυλίωση:
Γνωρίσαμε τους διαδρόμους αποδημίας των αποδημητικών πουλιών
και τις πιο σημαντικές περιοχές ανάπαυσης και διατροφής.
Ανακαλύψαμε με μεγαλύτερη ακρίβεια τις περιοχές αναπαραγωγής και εκείνες
που ξεχειμωνιάζουν.
Μάθαμε τη διάρκεια των ταξιδιών και τις επιπτώσεις των κλιματολογικών συνθηκών σ' αυτά.
Ανακαλύφθηκε ποιά είδη είναι επιμέρους αποδημητικά.
Μελετήθηκε ο ρόλος τους στην αποίκιση νέων περιοχών.
Μάθαμε τη (μέση) διάρκεια ζωής των διαφόρων ειδών, την ηλικία που
ένα πουλί (ένα συγκεκριμένο είδος) είναι σε περίοδο αναπαραγωγής και
αν παραμένει ακόμα και σε προχωρημένη ηλικία.
Πληροφορηθήκαμε τις βασικές αιτίες θανάτου των διαφόρων ειδών.
Μάθαμε τη δυναμική των πληθυσμών τους (common species): την
ετήσια αριθμητική εναλλαγή, το επί τοις εκατό ποσοστό (%) των νεαρών σε
έναν πληθυσμό από εποχή σε εποχή και από χρόνο σε χρόνο.
Το Κιρκινέζι (Falco naumanni) φωλιάζει σε αποικίες από 20-30 ζευγάρια επίσης
από 2-3 ζευγάρια ή μέχρι μερικές εκατοντάδες ζευγάρια.
Καταλαμβάνουν την επικράτεια της αναπαραγωγής τους το τέλος Μαρτίου -
Απριλίου.
Το αρσενικό χαρίζει τροφή στη θηλυκιά και το ζευγάρωμα γίνεται κοντά στη φωλιά.
Δεν φτιάχνουν φωλιές, αλλά βρίσκουν κοιλώματα, τρύπες σε βράχους, κτήρια,
χαλάσματα, γέφυρες, μνημεία στην εξοχή αλλά και στις πόλεις.
Γεννούν 2-6 αυγά ή πιο συχνά 2-5 αυγά. Το κλώσημα διαρκεί 28 ημέρες.
Οι νεοσσοί τρέφονται στην αρχή κυρίως από το αρσενικό, αργότερα και από το
θηλυκό, με έντομα και αρθρόποδα.
Τα πρώτα φτερουγίσματα τους αρχίζουν μετά από 26-28 ημέρες κυρίως στα μέσα
Ιουλίου (στις μεσογειακές περιοχές).
από 2-3 ζευγάρια ή μέχρι μερικές εκατοντάδες ζευγάρια.
Καταλαμβάνουν την επικράτεια της αναπαραγωγής τους το τέλος Μαρτίου -
Απριλίου.
Το αρσενικό χαρίζει τροφή στη θηλυκιά και το ζευγάρωμα γίνεται κοντά στη φωλιά.
Δεν φτιάχνουν φωλιές, αλλά βρίσκουν κοιλώματα, τρύπες σε βράχους, κτήρια,
χαλάσματα, γέφυρες, μνημεία στην εξοχή αλλά και στις πόλεις.
Γεννούν 2-6 αυγά ή πιο συχνά 2-5 αυγά. Το κλώσημα διαρκεί 28 ημέρες.
Οι νεοσσοί τρέφονται στην αρχή κυρίως από το αρσενικό, αργότερα και από το
θηλυκό, με έντομα και αρθρόποδα.
Τα πρώτα φτερουγίσματα τους αρχίζουν μετά από 26-28 ημέρες κυρίως στα μέσα
Ιουλίου (στις μεσογειακές περιοχές).
Τις δεκαετίες του 50 και του 60 τα γεράκια, τα κιρκινέζια φτεροκοπούσαν χωρίς μεγάλα
προβλήματα στον ουρανό της Ελλάδας
Στην περιοχή της Αιτωλοακαρνανίας υπήρχαν πολλές αποικίες παντού, σχεδόν σ' όλα τα χωριά και τις πόλεις της.
Σιγά-σιγά οι πληθυσμοί άρχισαν να φθίνουν σ' όλη την Ελλάδα αλλά και στην
Αιτωλοακαρνανία. Οι αιτίες μείωσης αυτών των σπάνιων αποδημητικών αρπακτικών ήταν
πολλές.
Πρώτα απ' όλα επηρέασαν αρνητικά τους πληθυσμούς τα φυτοφάρμακα και τα χημικά
που άρχισαν να χρησιμοποιούνται σε μεγάλες ποσότητες και χωρίς κανένα ιδιαίτερο
έλεγχο και προστασία για την υγεία των αγροτών αλλά και για τις επιπτώσεις στους
άλλους οργανισμούς.
Τα σπίτια παλαιότερα, παντού στην επαρχία τα σκέπαζαν με κεραμίδια, έτσι αυτά τα μικρά
αρπακτικά εύρισκαν καταφύγιο κάτω από τις στέγες των σπιτιών όπου έφτιαχναν πολλά
μαζί τις φωλιές τους (πουλιά κοινωνικά).
Σήμερα τα σπίτια δεν χτίζονται όπως παλαιότερα. Δεν χρησιμοποιούν στέγες με κεραμίδι
αλλά ρίχνουν παντού τσιμεντένιες ταράτσες, με αποτέλεσμα τα πουλιά να χάνουν τους
χώρους φωλιάσματος.
Επίσης εκείνη την εποχή (50 και 60) τα πουλιά κινδύνευαν από κάποιους που συνέλεγαν
αυγά και νεοσσούς.
Τα πράγματα άρχισαν να γίνονται δραματικά για τα κιρκινέζια (Falco naumanni) όταν την
περίοδο του 70, αρκετοί άρχισαν να κάνουν χρήση των Φλόμπερ, και τα κιρκινέζια ήταν
εύκολος στόχος γι' αυτούς μια και τα πουλιά αυτά βρίσκονταν μέσα στις πόλεις και τα χωριά, και κάποιοι έκαναν τις πρώτες, κυνηγετικές ασκήσεις πάνω σ' αυτά!
Παλαιότερα στην Αιτωλοακαρνανία χαιρόσουν να τα βλέπεις να πετούν στο Μεσολόγγι,
στο Αιτωλικό, στη Κατοχή, στο Λεσίνι, στο Αγγελόκαστρο, στη Μακρυνεία, στο Θέρμο,
στο Αγρίνιο, στην Αμφιλοχία, στη Βόνιτσα και αλλού.
Σήμερα υπάρχει μόνο μια σημαντική αποικία στο Λεσίνι (περίπου 30 ζευγάρια) που
φτιάχνουν τις φωλιές τους στα λιγοστά παλιά σπίτια και στα χαλάσματα του χωριού.
Όλοι στο χωριό Λεσίνι δίνουν μεγάλη προσοχή στην προστασία αυτών των μικρών
αρπακτικών.
Πέρσι μάλιστα τοποθέτησαν και 100 τεχνητές φωλιές, για να βρίσκουν χώρο για φώλιασμα
αυτά τα πουλιά.
Οι φωλιές δεν είχαν μεγάλη επιτυχία γιατί πάνω απ' όλα είναι μικρές οι διαστάσεις τους και δεν χωρούσαν καλά οι γονείς και οι νεοσσοί.
Πέρυσι μόνο 3 ζευγάρια έκαναν χρήση των τεχνητών φωλιών. Φέτος όταν επισκεφθήκαμε το
χωριό τέλος Απριλίου μόνο δύο θηλυκές έδειχναν ενδιαφέρον για τις φωλιές.
Οι τεχνητές φωλιές για τα κιρκινέζια πρέπει να είναι πιο μεγάλες (βλέπε: Πρόταση για φωλιά
Κιρκινεζιών (Γρηγόρη Τσούνη και Λάμπρου Τσούνη) για να έχουν χώρο να φωλιάζουν.
Περισσότερα στοιχεία και πληροφορίες για τα Κιρκινέζια στο Λεσίνι κατά τη διάρκεια του
καλοκαιριού. Θα επανέλθουμε σύντομα.
προβλήματα στον ουρανό της Ελλάδας
Στην περιοχή της Αιτωλοακαρνανίας υπήρχαν πολλές αποικίες παντού, σχεδόν σ' όλα τα χωριά και τις πόλεις της.
Σιγά-σιγά οι πληθυσμοί άρχισαν να φθίνουν σ' όλη την Ελλάδα αλλά και στην
Αιτωλοακαρνανία. Οι αιτίες μείωσης αυτών των σπάνιων αποδημητικών αρπακτικών ήταν
πολλές.
Πρώτα απ' όλα επηρέασαν αρνητικά τους πληθυσμούς τα φυτοφάρμακα και τα χημικά
που άρχισαν να χρησιμοποιούνται σε μεγάλες ποσότητες και χωρίς κανένα ιδιαίτερο
έλεγχο και προστασία για την υγεία των αγροτών αλλά και για τις επιπτώσεις στους
άλλους οργανισμούς.
Τα σπίτια παλαιότερα, παντού στην επαρχία τα σκέπαζαν με κεραμίδια, έτσι αυτά τα μικρά
αρπακτικά εύρισκαν καταφύγιο κάτω από τις στέγες των σπιτιών όπου έφτιαχναν πολλά
μαζί τις φωλιές τους (πουλιά κοινωνικά).
Σήμερα τα σπίτια δεν χτίζονται όπως παλαιότερα. Δεν χρησιμοποιούν στέγες με κεραμίδι
αλλά ρίχνουν παντού τσιμεντένιες ταράτσες, με αποτέλεσμα τα πουλιά να χάνουν τους
χώρους φωλιάσματος.
Επίσης εκείνη την εποχή (50 και 60) τα πουλιά κινδύνευαν από κάποιους που συνέλεγαν
αυγά και νεοσσούς.
Τα πράγματα άρχισαν να γίνονται δραματικά για τα κιρκινέζια (Falco naumanni) όταν την
περίοδο του 70, αρκετοί άρχισαν να κάνουν χρήση των Φλόμπερ, και τα κιρκινέζια ήταν
εύκολος στόχος γι' αυτούς μια και τα πουλιά αυτά βρίσκονταν μέσα στις πόλεις και τα χωριά, και κάποιοι έκαναν τις πρώτες, κυνηγετικές ασκήσεις πάνω σ' αυτά!
Παλαιότερα στην Αιτωλοακαρνανία χαιρόσουν να τα βλέπεις να πετούν στο Μεσολόγγι,
στο Αιτωλικό, στη Κατοχή, στο Λεσίνι, στο Αγγελόκαστρο, στη Μακρυνεία, στο Θέρμο,
στο Αγρίνιο, στην Αμφιλοχία, στη Βόνιτσα και αλλού.
Σήμερα υπάρχει μόνο μια σημαντική αποικία στο Λεσίνι (περίπου 30 ζευγάρια) που
φτιάχνουν τις φωλιές τους στα λιγοστά παλιά σπίτια και στα χαλάσματα του χωριού.
Όλοι στο χωριό Λεσίνι δίνουν μεγάλη προσοχή στην προστασία αυτών των μικρών
αρπακτικών.
Πέρσι μάλιστα τοποθέτησαν και 100 τεχνητές φωλιές, για να βρίσκουν χώρο για φώλιασμα
αυτά τα πουλιά.
Οι φωλιές δεν είχαν μεγάλη επιτυχία γιατί πάνω απ' όλα είναι μικρές οι διαστάσεις τους και δεν χωρούσαν καλά οι γονείς και οι νεοσσοί.
Πέρυσι μόνο 3 ζευγάρια έκαναν χρήση των τεχνητών φωλιών. Φέτος όταν επισκεφθήκαμε το
χωριό τέλος Απριλίου μόνο δύο θηλυκές έδειχναν ενδιαφέρον για τις φωλιές.
Οι τεχνητές φωλιές για τα κιρκινέζια πρέπει να είναι πιο μεγάλες (βλέπε: Πρόταση για φωλιά
Κιρκινεζιών (Γρηγόρη Τσούνη και Λάμπρου Τσούνη) για να έχουν χώρο να φωλιάζουν.
Περισσότερα στοιχεία και πληροφορίες για τα Κιρκινέζια στο Λεσίνι κατά τη διάρκεια του
καλοκαιριού. Θα επανέλθουμε σύντομα.
Ο Καλαμοκανάς ανήκει στην τάξη των Χαραδριόμορφων και στην οικογένεια Ανωραμφίδες.
Είναι μεγάλος, όπως ένας γλάρος, με πόδια όμως πολύ μακριά κόκκινα. Όταν πετάει περνούν ακόμη και την ουρά του (18 εκ. περ.). Έχει φτερά μαύρα και το κάτω μέρος λευκό. (38 εκ.). Το καλοκαίρι το αρσενικό έχει τη ράχη και το πάνω μέρος του κεφαλιού μαύρα. Η θηλυκιά έχει το κεφάλι και το λαιμό λευκά.
Ζει σε έλη, λιμνοθάλασσες και βάλτους.
Τρέφεται με έντομα, νύμφες, σκουλήκια και αυγά ψαριών.
Φτιάχνει τη φωλιά του στο έδαφος κοντά στο νερό. Γεννάει το Μάιο 3 ως 4 αυγά πρασινο-λαδί με κηλίδες γκρι ανοιχτές. Τα κλωσσούν και τα δύο φύλλα για 22 έως 26 ημέρες. Τα νεαρά είναι ικανά να πετάξουν μετά από 28 ημέρες.
Τον Καλαμοκανά τον λένε επίσης Αδραχτά και Άτρακτο.
Είναι μεγάλος, όπως ένας γλάρος, με πόδια όμως πολύ μακριά κόκκινα. Όταν πετάει περνούν ακόμη και την ουρά του (18 εκ. περ.). Έχει φτερά μαύρα και το κάτω μέρος λευκό. (38 εκ.). Το καλοκαίρι το αρσενικό έχει τη ράχη και το πάνω μέρος του κεφαλιού μαύρα. Η θηλυκιά έχει το κεφάλι και το λαιμό λευκά.
Ζει σε έλη, λιμνοθάλασσες και βάλτους.
Τρέφεται με έντομα, νύμφες, σκουλήκια και αυγά ψαριών.
Φτιάχνει τη φωλιά του στο έδαφος κοντά στο νερό. Γεννάει το Μάιο 3 ως 4 αυγά πρασινο-λαδί με κηλίδες γκρι ανοιχτές. Τα κλωσσούν και τα δύο φύλλα για 22 έως 26 ημέρες. Τα νεαρά είναι ικανά να πετάξουν μετά από 28 ημέρες.
Τον Καλαμοκανά τον λένε επίσης Αδραχτά και Άτρακτο.
Ανήκει στην τάξη Πελαργόμορφα και στην οικογένεια Θρησκειορνιθίδες.
Είναι μεγάλη όσο μια Πρασινοκέφαλη πάπια. Έχει χρώμα καφέ σκούρο ομοιόμορφο και φτερά πράσινα σκούρα με ανταύγειες. Το ράμφος της είναι κυρτό σαν της Τουρλίδας.
Ζει σε έλη, βάλτους, λιμνοθάλασσες και σε λασπώδεις εκτάσεις με καλαμιώνες.
Τρώει έντομα, μαλάκια και νύμφες εντόμων.
Φτιάχνει τη φωλιά της στο έδαφος ή στους θάμνους. Φωλιάζει σε αποικίες, συχνά μαζί με τους Ερωδιούς. Γεννάει το Μάιο-Ιούνιο, 3 ως 4 αυγά πράσινα μπλε. Οι δύο γονείς τα κλωσσούν για 21 ημέρες και φροντίζουν τους νεοσσούς. Αφήνουν τη φωλιά τους μετά από 14 ημέρες μπορούν να πετάξουν μετά από 24 ημέρες και γυρίζουν στη φωλιά τους μέχρι τις 35 ημέρες.
Φωλιάζει στους υγροτόπους της Δυτικής και Βόρειας Ελλάδας.
Στο Κόκκινο Βιβλίο των Απειλουμένων Σπονδυλοζώων της Ελλάδας αναφέρεται ως είδος που κινδυνεύει άμεσα.
Φωτογραφίες από τη Λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου (στη περιοχή του Λούρου).
Από το Μεσολόγγι περνάει κατά τη διάρκεια της ανοιξιάτικης και τις φθινοπωρινής αποδημίας.
Είναι μεγάλη όσο μια Πρασινοκέφαλη πάπια. Έχει χρώμα καφέ σκούρο ομοιόμορφο και φτερά πράσινα σκούρα με ανταύγειες. Το ράμφος της είναι κυρτό σαν της Τουρλίδας.
Ζει σε έλη, βάλτους, λιμνοθάλασσες και σε λασπώδεις εκτάσεις με καλαμιώνες.
Τρώει έντομα, μαλάκια και νύμφες εντόμων.
Φτιάχνει τη φωλιά της στο έδαφος ή στους θάμνους. Φωλιάζει σε αποικίες, συχνά μαζί με τους Ερωδιούς. Γεννάει το Μάιο-Ιούνιο, 3 ως 4 αυγά πράσινα μπλε. Οι δύο γονείς τα κλωσσούν για 21 ημέρες και φροντίζουν τους νεοσσούς. Αφήνουν τη φωλιά τους μετά από 14 ημέρες μπορούν να πετάξουν μετά από 24 ημέρες και γυρίζουν στη φωλιά τους μέχρι τις 35 ημέρες.
Φωλιάζει στους υγροτόπους της Δυτικής και Βόρειας Ελλάδας.
Στο Κόκκινο Βιβλίο των Απειλουμένων Σπονδυλοζώων της Ελλάδας αναφέρεται ως είδος που κινδυνεύει άμεσα.
Φωτογραφίες από τη Λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου (στη περιοχή του Λούρου).
Από το Μεσολόγγι περνάει κατά τη διάρκεια της ανοιξιάτικης και τις φθινοπωρινής αποδημίας.
Όσοι από τους αναγνώστες μας, πιστεύουν ότι: η εκτροπή του Αχελώου είναι ένα οικολογικό εγκλημα μπορούν να υπογράψουν την Petition μας στην ακόλουθη διευθυνση
http://www.gopetition.com/online/26893.html
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ
ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ ΤΩΡΑ!
http://www.gopetition.com/online/26893.html
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΧΕΛΩΟΥ
ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ ΤΩΡΑ!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
